|
کد مطلب: 44638

فراز از اعتصاب کارگران صنعت نفت گزارش می‌دهد:

اعتصاب با افزایش تعداد کارگران ادامه دارد

اعتصاب سراسری کارگران صنعت نفت در حالی وارد روز بیست‎‌وسومین روز می‌شود که منابع خبری از افزایش تعداد کارگرانی خبر می‌دهند که به کمپین اضافه شده‌اند.

اعتراضات کارگران صنعت نفت ایران در حالی وارد بیست‌وسومین روز خود می‌شود که منابع کارگری خبر از افزایش تعداد کارگرانی می‌دهند که به کمپین ۲۰۱۰ پیوسته‌اند. طبق گفته این منابع صبح امروز (۲۰ تیرماه) تعداد مراکزی که به این کمپین اضافه شده‌اند به ۱۰۲ مرکز می‌رسد. این اتفاق موجب تحرکاتی از سوی کارفرمایان (پیمانکاران) برای بازگرداندن کارگران به محل کار شده است. کارگران صنعت نفت ایران حالا امید بیشتری برای همبستگی جهت احقاق حقوق خود دارند و قصد دارند کمپین را منسجم‌تر کنند.

 

کارگران صنعت نفت چه می‌خواهند

یکی از اصلی‌ترین خواسته‌های کارگران صنعت نفت ایران که نام کمپین هم بر گرفته از این خواسته آن‌ها است، ۲۰ روز کار و ۱۰ روز استراحت است. آن‌ها می‌گویند پیمانکاران که به‌نوعی نماینده کارفرمایان محسوب می‌شوند، باتوجه به شرایط سخت محیط کار (در جنوب کشور) از کارگران بهره‌کشی می‌کنند. همچنین این کارگران به مبلغ دریافتی بابت دستمزد، عدم پرداخت حق بیمه، پرداخت سنوات، پاداش آخرکار، محل استراحت مناسب و ... اعتراض دارند. آن‌ها که از روز ۲۹ خرداد ماه این اعتصاب سراسری آغاز کرده‌اند، همچنان بر خواسته‌های خود تاکید دارند و از دیگر همکاران خود می‌خواهند تا این خواسته‌ها به نتیجه نرسد کار نکنند. یکی دیگر از خواسته‌های اصلی این کارگران اجرای «قانون کار» در مناطق آزاد تجاری است زیرا مسوولان این مناطق خود را مکلف به اجرای قانون کار نمی‌دانند و امورات کارگران داخل منطقه را با قانون خود پیش می‌‎برند. از سوی دیگر به‌دلیل اینکه پالایشگاه‌های نفت در مناطق آزاد تجاری قرار دارند عدم رعایت موارد قانون کار به یکی از بحث برانگیزترین مطالبات جامعه کارگری تبدیل شده است.

 

پیمانکاران دست به دامان کارگران شدند

شنیده‌ها حاکی از آن است که برخی پیمانکاران که پروژهای آن‌ها در مراحل پایانی خود قرار دارند و محیط کار را خالی از کارگران می‌‍بینند تحرکاتی از خود برای باز گرداندن کارگران و اتمام پروژه‌های پالایشگاه‌ها، از خود نشان می‌دهند ولی با این حال اکثریت کارگرانی که در کمپین ۲۰۱۰ حضور دارند خواهان ادامه اعتصاب و افزایش فشار به پیمانکاران هستند تا به خواسته‌های جمعی برسند. کارگران معتقدند که پیمانکاران که به‌نوعی کارفرما محسوب می‌شوند، با حربه‌هایی می‌خواهند کمپین را به تعطیلی بکشانند. این نکته هم باید اضافه کنیم که در روزهای اعتصاب سراسری به‌غیر از برخی مسوولان استانی و کشوری کسی از پیمانکاران و کارفرماها سخنی در این مورد نگفته است که این خود نشان دهنده بی‌تفاوتی نسبت به این اعتراضات است و باعث طولانی‌تر شدن اعتصابات و گسترش آن خواهد شد.

 

دستمزد کارگران با تورم افزایش بیاید

محسن یکی از کارگران متخصص صنعت نفت است که با تاکید به ادامه اعتصاب سراسری معروف به کمپین ۲۰۱۰ امیدوار است تا تعداد بیشتری از کارگران به این کمپین اضافه بشوند تا قدرت چانه‌زنی آنها هم بیشتر بشود. او در این مورد به خبرنگار فراز می‌گوید: «در هفته‌های اخیر هرچه جلوتر می‌رویم تعداد کارگران بیشتری به کمپین اضافه می‌شوند و در حالی که برخی از کارگران تلاش دارند تا به سرکار باز گردیم ولی با گفت‌گو سعی می‌کنیم آنها را متقاعد کنیم که کمپین تنها راه برای رسیدن به مطالبات صنفی است. طبق آخرین اخباری که در گروه‌ها دست به دست می‌شود کارگران ۱۰۲ مرکز تا این لحظه که با شما صحبت می‌کنم به کمپین اضافه شدند. تلاش ما این است که همه کارگران صنعت نفت را با تاکید بر اجرای قانون کار زیر یک سقف جمع کنیم تا به مطالبات خود برسیم.»

او با اشاره به تحرکات برخی پیمان‌کاران برای بازگرداندن کارگران به محیط کار ادامه می‌دهد: «برخی کارفرمایان که پروژه‌های‌شان رو به اتمام است تلاش دارند تا کارگران را با وعده‌هایی مانند افزایش دستمزد به کار باز گردانند. به‌عنوان نمونه شرکت‌های «تناوب» و «اکسیر» که در عسلویه فعالیت می‌کنند به تعدادی از کارگران بخش جوشکاری پیشنهاد داده‌اند که حاضرند ۲برابر دستمزد گذشته را به آنان پرداخت کنند و همچنین گفته‌اند که حاضراند تا پایان پروژه با کارگران قرارداد امضا کنند. با وجود اینکه تعداد انگشت‌شماری از کارگران به کار بازگشته‌اند ولی تعداد زیادی از دوستان همچنان در اعتصاب هستند و تخمین زده می‌شود که نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر به این کمپین اضافه شده‌اند. همین تحرکات کارفرماها نشان می‌دهد که موفقیت و احقاق حقوق‌ها و خواسته‌های کارگران صنعت نفت نزدیک است.»

محسن با تاکید بر دریافت همه مطالبات از سوی کارفرما و پیمانکار اضافه می‌کند: «توجه داشته باشید که مطالبات ما کاملا به حق و غیرسیاسی است به‌عنوان نمونه سیمان در ۶ ماه اخیر از پاکتی ۱۱ هزار تومان به پاکتی ۴۰هزار تومان افزایش پیدا کرده است و کارفرما بدون هیچ اعتراضی این مبلغ را پرداخت می‌کند در این مورد هم کارفرما راضی است و هم سیمان فروش ولی چرا دستمزد کارگری که این سیمان‌ها را خالی می‌کند افزایش پیدا نمی‌کند؟ سوال ما این است که چرا نباید حق نیروی انسانی به نسبت رشد تورم افزایش داشته باشد و چرا باید هر روز طبقه کارگر فقیرتر از روز گذشته بشود؟ آنچه در جمع دوستان شنیده می‌شود این است که می‌‍خواهند تا انتها به این اعتصاب ادامه بدهند و حتی شده یک سال سرکار اصلی خود نرویم باید به خواسته‌های ما احترام گذاشته بشود.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

آخرین اخبار