کد مطلب: 50598

آیا «عفیف آباد» قربانیِ «سووشون» می شود؟

نرگس آبیار و کارگران مشغول کارند...!

اهالی هنر که ذاتا باید حافظ طبیعت و تاریخ باشند، با جملاتی چون «من خودم فعال فرهنگی هستم» و «می‌خواهم ظرافت معماری و تاریخ و جغرافیای شهر را به همه نشان دهم» هر بلایی که دلشان خواست سر طبیعت و آثار تاریخی کشور بیاورند. انتهای این مسیر ویرانی میراث طبیعی و تاریخی ایرانی‌ها است، که شاید دیر یا زود چون «سووشون»، باید سوگواره ای برای آن نیز ساخته شود...

چندی پیش و پس از انتقادهایی به ساخت دکور سریال «سووشون» در باغ «عفیف‌آباد» شیراز، نرگس آبیار، کارگردانِ این پروژه از برداشته شدن بخشی از الحاقات دکور ساخته‌شده در این باغ تاریخی خبر داده بود اما... تصاویری که اخیرا ارسلان زمانی منتشر کرده نشان می‌دهد که تیم سریال سووشون به کارگردانی نرگس آبیار در کنار ساخت و ساز در باغ تاریخی و ثبت ملی عفیف آباد، مشغول نصب الحاقی روی بنا نیز هستند. باغ عفیف‌آباد یا گلشن از املاک شخصی ایل ذوالقدر، حاکم فارس در زمان صفویه بوده‌ است. این مجموعه شامل یک کاخ سلطنتی با قدمت قاجاری، موزه سلاح‌های قدیمی و یک باغ ایرانی است که در سال ۱۳۵۱ در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است.کار بنایی در اثر تاریخی عفیف آباد با دستگاه‌های لرزاننده همچون کمپرسور انجام می‌شود که احتمال خطر برای بنا و تخریب آن به شدت بالا می رود. اگر آبیار واقعا برای افکار عمومی ارزش قائل است انتظار می رود مجوزی را که به پشتوانه آن این عملیات را شروع کرده ارائه بدهد. هرچند بعید می رسد بعد از این واکنش های گسترده   و سکوت معنادار مراجع مربوط و تیم فیلمسازی، اصلا مجوزی در کار باشد که اگر باشد نیز نقض قانون رسمی کشور است. جالب آن‌که ماه گذشته کارزاری در جهت توقف فیلمسازی تشکیل شد و وزیر میراث فرهنگی و استاندار فارس نیز دستور توقف داده بودند. این که چه قدرتی بالاتر از قانون و دستور وزیر وجود دارد که آبیار کماکان به نقض آن در روز روشن می پردازد نیز مرکز سوال است! با توجه به این‌که بیشتر این بناها تحت مدیریت دستگاه‌هایی مانند وزارت میراث فرهنگی، وزارت ارتباطات، نیروهای مسلح (باغ عفیف‌آباد در تملک ارتش است) و شهرداری‌ها هستند. پرسش این‌جاست که گروه‌های فیلمساز چگونه می‌توانند نهادهای مزبور را راضی کنند تا بناهایی با  این درجه از اهمیت و نفاست را برای هفته‌ها و ماه‌ها در اختیارشان قرار دهند و درهای آن‌ها را به روی گردشگران ببندند تا افزون بر مشکلات میراثی، مشکلاتی را نیز در حوزه گردشگری ایجاد کنند؟! اهالی هنر که ذاتا باید حافظ طبیعت و تاریخ باشند، با جملاتی چون «من خودم فعال فرهنگی هستم» و «می‌خواهم ظرافت معماری و تاریخ و جغرافیای شهر را به همه نشان دهم» هر بلایی که دلشان خواست سر طبیعت و آثار تاریخی کشور بیاورند. انتهای این مسیر ویرانی میراث طبیعی و تاریخی ایرانی‌ها است، که شاید دیر یا زود چون «سووشون»، باید سوگواره ای برای آن نیز ساخته شود...

 

 

حجم ویدیو: 24.61M | مدت زمان ویدیو: 00:03:38 دانلود ویدیو

دیدگاه تان را بنویسید