کد مطلب: 49432

تضاد طبقاتی در مبلغ قرارداد ورزشکاران ایرانی!

سالیان طولانی‌ست که برخی از ورزش های ایران که شاخص ترین آن فوتبال است درگیر پرداخت پول‌های نجومی و غیرمتعارف به بازیکنان و برخی مربیان است. در این بین نباید از کوتاهی مدیران باشگاه‌ها، سهم واسطه‌ها، ساختار غلط دولتی بودن ورزش ایران و نبود عزم جدی برای تغییر ساختارهای مالی و مدیریتی مطابق با چارچوب‌های تعریف شده در ورزش دنیا که در مسیر کامل خصوصی سازی و درآمدزایی قرار گرفته غافل شد.

این گزاره معروف که «ورزشکاران پول پارو می‌کنند» را بارها در جمع‌های خانوادگی، انظار عمومی و ... شنیده‌ایم. هرچند این جمله بیشتر درباره فوتبالیست‌ها به کار می‌رود اما مبلغ قرارداد یا میزان درآمد سایر ورزش های مدال آور نیز جالب توجه است. آخرین خبری که درباره میزان قرارداد یک ورزشکار ایرانی منتشر شد مربوط به قرارداد حسن یزدانی دارنده مدال‌های طلای جهان و المپیک بود. گفته شده یزدانی قراردادی را به مبلغ ده میلیون تومان با تیم فولادین ذوب آمل در سازمان لیگ فدراسیون کشتی به ثبت رسانده اما مشخص نیست آیا مبلغی را نیز خارج از رقم ثبت شده از مسئولان این تیم دریافت کرده یا خیر. با اینکه برخی مسئولان فدراسیون و سازمان لیگ خبر از عقد قراردادهای داخلی با مبالغی بیش از ۵۰۰ میلیون تومان در لیگ کشتی می‌دهند، اما در لیگ بیست‌ویکم که به تازگی به پایان رسیده، بالاترین مبلغ ثبت‌شده در سازمان لیگ ۲۵۰ میلیون تومان بوده است. در حالی که فوتبالیست‌های مطرح ایران در یکی دو فصل اخیر قراردادهایی از ۶ تا ۱۰  میلیارد به بالا امضا کرده‌اند. با این حال اگر این موضوع را حساب کنید که یک فوتبالیست تقریبا ۱۰ تا ۱۱ ماه از سال را درگیر مسابقات لیگ و تمرینات پیش از فصل است، دریافت چنین مبالغی کمی قابل درک تر می شود. لیگ کشتی نهایتا ۴۰ روز به طول می‌انجامد و کشتی‌گیران مطرح هم نهایتا در مرحله مقدماتی و فینال چهار بار روی تشک می‌روند. این یعنی کشتی‌گیری که برای مثال ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون دریافت می‌کند، میانگین مبلغ قراردادش تفاوت چندانی با بازیکنان فوتبال ندارد، چون این پول را در مقطعی کوتاه دریافت کرده است. البته اگر به منبع پرداخت این پول های نجومی فکر کنیم ماجرا کمی متفاوت می شود چراکه سالیان طولانی‌ست که برخی از ورزش های ایران که شاخص ترین آن فوتبال است درگیر پرداخت پول‌های نجومی و غیرمتعارف به بازیکنان و برخی مربیان است. در این بین نباید از کوتاهی مدیران باشگاه‌ها، سهم واسطه‌ها، ساختار غلط دولتی بودن ورزش ایران و نبود عزم جدی برای تغییر ساختارهای مالی و مدیریتی مطابق با چارچوب‌های تعریف شده در ورزش دنیا که در مسیر کامل خصوصی سازی و درآمدزایی قرار گرفته غافل شد.

 

 

حجم ویدیو: 30.48M | مدت زمان ویدیو: 00:04:38 دانلود ویدیو

دیدگاه تان را بنویسید