کد مطلب: 48567

تبلیغ سیره چند همسری و نادیده گرفتن سیره‌های دیگر

حسن نوروزی، نایب رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس با بیان این‌که باید درباره قوانین ازدواج به «زندگی پیامبر و امامان» دقت کنیم، گفته است: «پیامبر اسلام چندین همسر داشتند، امامان ما هیچ‌کدام تک‌ همسر نبودند، پس آن‌ها چگونه زندگی می‌کردند؟» احتمالا این پرسش، می‌تواند پرسش بسیاری از مردم کشور ما باشد؛ چگونه در هزارواندی سال پیش، نه فقط ائمه اطهار، بلکه در اغلب جوامع جهان آن روزگار و پیش از آن، چند همسری رایج و امری پذیرفته بوده است؟ چگونه چرخ اقتصاد خانواده‌های چندهمسرو طبعا با چندین فرزند، می‌چرخیده است؟ این پرسشی است که اتفاقا باید همان افرادی که امروز و در شرایط فعلی اقتصادی- و البته بدون در نظر گرفتن نظرعرف و اجماع مردم- مبلغ رواج چندهمسری هستند، باید پاسخ دهند. چرا که بدون کنکاش در نحوه زندگی هزار و اندی سال پیش و مقایسه آن با شرایط امروز، نمی‌توان نسخه‌ای برای جوامعی که تا این حد فاصله زمانی و اختلاف در شرایط زندگی و اقلیمی دارند، پیچید.

البته که سیره معصومین، همواره برای مردم معتقد و مومن ما ارزشمند بوده و اغلب مردم تلاش می‌کنند براساس احادیث و سیره معصومان، زیست خانوادگی و اجتماعی خود را تنظیم کنند. اما البته فقط «چندهمسری»  تنها سیره باقی مانده از معصومان ما نیست؛ ائمه اطهار، بسیار توصیه‌ها در مورد اهمیت تامین معاش، برخورد با اهل منزل و تربیت فرزندان داشته‌اند. نیز ائمه آگاه و هوشمند ما، از جمله امام علی (ع) توصیه کرده‌اند که باید فرزند زمانه خویشتن باشیم. پس وقتی از چند همسری در قرون گذشته سخن می‌گوئیم، نمی‌توانیم «زمانه» و نحوه زیست فرزندان آن‌را نادیده بگیریم.

 

رضایت از زندگی و تامین انتظارات

 

بی‌شک وقتی قرار است فرزند زمانه خویش باشیم، باید از زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم نیز آگاهی داشته باشیم. حتی می‌توان اذعان کرد که آگاهی زیادی هم لازم نیست؛ زمانه و جامعه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم، با مشکلات اقتصادی و معیشتی فراوانی مواجه است؛ در کنار این مشکلات، اما با توجه به پیشرفت‌های مختلف در زمینه تکنولوژی، نیازآفرینی بازار و انتظار مردم از خود و زندگی‌شان، میزان رضایت آنان از زندگی منوط شده است به میزان برآوردن انتظارات‌شان از یک زندگی حداقلی و زندگی حداقلی دقیقا مانند قرون گذشته، به معنای داشتن مسکن، مرکب و شغل است. اما البته امروز، در بستر فن‌آوری‌های جدید تعریف مسکن و مرکب و شغل تغییر کرده است. در هزار واندی سال پیش، زمین خداوند وسیع و تقریبا بی‌صاحب بود؛ هیچ ملاکی، هیچ زمینی را تصاحب نکرده بود، زمین برای ساختن مسکن رایگان بود، پس هر کس که می‌خواست، می‌توانست در هر نقطه‌ای از زمین خداوند، با تصرف قطعه زمینی برای خود سرپناهی درشان همان روزگار بسازد. روزگاری که بازاری نبود که نیازهای کاذب تولید کند، و آسایش و آرامش معنای متفاوتی نسبت به امروز داشت. به این ترتیب یک خانواده با داشتن یک سرپناه مختصر، می‌توانست نیاز خود به مسکن را با کمترین هزینه ممکن، تامین کند. برای خورد و خوراک و پوشاک هم کافی بود در اطراف همین زمین، کشاورزی و دامداری و مرغداری راه بیندازد و نیازهای روزمره خود را درست در کنار خانه‌اش، برآورده کند. تهیه قوت لایموت-نان- به همراه خورشتی مختصر و حلوایی برای تغییر ذایقه و داشتن یک مرکب چهار پا، که رئیس خانواده می‌توانست آن‌را با یک معامله پایاپای به دست آورد؛ می‌شد نهایت زندگی مرفه یک خانواده. این خانواده فرزند زمانه خود بود و به راحتی می‌توانست از امکانات زمانه خویش بهره ببرد. اگر هم انتظار بیشتری از زندگی داشت، مثلا می‌خواست همسری و فرزندانی به جمع خانواده اضافه کند تنها کافی بود که در کنار همان خانه، دو سه اتاق دیگر با مصالح آن روزگار برپا کند و خانواده و اموال را گسترش بدهد.

 

سیره، فقط چند همسری نیست!

 

البته که آقای نوروزی، بهتر و بیشتر از ما می‌دانند که سیره ائمه، تنها محدود به چندهمسری نمی‌شود؛ بسیاری از ائمه ما، نگران مسئله‌ای به نام «فقر» بودند، و شهروندان و حاکمان را توصیه به رسیدگی به حال و وضعیت معاش فقرا می‌کردند، و همسایه‌ای را که از حال همسایه فقیر خود خبر نداشت، از خود نمی‌دانستند! طبعا با توجه به شرایط آن زمان، فقر، بی‌خانمانی نبود، فقر، نداشتن زمین بیشتر و ناتوانی از تهیه قوت لایموت بود، نیازی که امام علی(ع)، نیمه شب‌ها و پنهانی به صورت نان و خرما، جلوی در خانه نیازمندان می‌گذاشت؛ البته که اغلب این افراد، زنان بیوه و کودکان یتیم شان بودند که به هر دلیلی، همسران و پدران خود را از دست داده بودند. این معنای فقر در آن زمان بود؛ زمانه‌ای که پیامبر عظیم‌الشأنش در مورد آن فرموده:«کَادَ الْفَقْرُ أَنْ یَکُونَ کُفْراً» : فقرهمسایه دیوار به دیوار کفر است! از ائمه ما روایات بسیاری در مذمت فقر مادی به جای مانده است و طبیعی است که یکی از زمینه‌های فساد، ظلم، گناه و ناامنی فقر مادی افراد جامعه است. تا این فقر، بر طرف نشود؛ جامعه در یک احساس نا امنی مداوم، دچار مشکلات روحی-روانی شده و سرمایه اجتماعی تحلیل خواهد رفت.

 

قابل توجه آقای نوروزی؛ نایب رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس

 

آقای نوروزی، در جامعه‌ای که ۶۰ میلیون نفر از جمعیت آن، حتی با داشتن شغل، یارانه‌بگیر دولت هستند و با این وجود، گاهی قرص نانی برای شب ندارند؛ و به این ترتیب در خانه استیجاری خود، همسایه دیوار به دیوار کفر هستند؛ چگونه انتظار نه چند همسری، که حتی اداره یک خانواده تک همسری را می‌توان داشت؟ آقای نوروزی، در جامعه‌ای که دولتش در موارد گوناگون، منابع مختلف کشور را در بازارهای بین‌المللی، مفت فروشی می‌کند تا به گفته خودش بازار را از دست ندهد و در نتیجه هزینه تامین نشده از این مفت و ارزان فروشی را از جیب مردم برمی‌دارد؛ چگونه توصیه به چندهمسری می‌کنید، وقتی‎که با افزایش اجاره‎بها، مردم به سمت حاشیه‌نشینی، کانکس‌نشینی و پشت بام خوابی و اجاره یک واحد توسط دو خانواده می‌روند و به علت تورم و گرانی افسارگسیخته، سفره‌های‌شان هر روز کوچک و کوچک‌تر می‌شود؟ مردی که تنها با داشتن یک همسر و فرزند، نمی‌تواند امکانات لازم برای تحصیل فرزدش را که به دلیل کرونا، آنلاین هم شده، فراهم کند و لاجرم فرزندش، ترک تحصیل می‌کند، چگونه می‌تواند به همسر دوم و سوم فکر کند؟ اصلا چنین شوهری، با سه شیفت کار کردن، فرصت فکر کردن به چنین مسائلی را دارد در حالی‌که زن و فرزندش از اولیات زندگی محروم شده‌اند؟      

        

 

خبرنگار : آذر فخری
  • سنا ارسالی در

    آقای نوروزی هدفش از تبلیغ چند همسری اسلام ستیز کردن مردم و منزجر کردن مردم از مسلمانی است.
    بهتر است نظراتش را برای دخترانش اجرا کند و دامادهایش و پدرش را به چند همسری ترغیب کند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

آخرین اخبار